Słońce dziś świeci
wszystkimi siłami swoimi.
Ku pamięci,na chwałę Tobie.
Jesień,złote liście wirują po alejach
a Ciebie tu nie ma,nie ma,nie ma.
Świat piszczy z cierpień do potęgi setnej,
Odwraca obli8cze tłuste ku przeszłości mętnej.
I miliard serc tęskni za Tobą,Twoimi słowami
głosem i palcami sprawnymi,muzyką duszy
Twojej tak rozlanej dla tych miliardów.
Sennie chmury imadżinowskie
po błękicie sklepienia płyną
a Ciebie nie ma,nie ma,nie ma.
I chyba balonik ku ów błękicie
się wzniesie,niejedna Brigitte westchnie
spoglądając w górę,w głąb siebie
odgadując i nazywając swe tęsknoty.
Jesień- to czas złoty.
Urodzinowa pora zbliża się,dzień gorączkowo
biegnie do przodu,chyli czoło ku zmierzchowi
buremu,a Ciebie nie ma,nie ma,nie ma.
Ona sama po Central Parku spaceruje-dumna,cicha,spokojna.